MAGDALENA MAZUR
Neuroogopeda, Surdologopeda - DYREKTOR CENTRUM
  • STANOWISKO
    • DYREKTOR CENTRUM
  • Specjalizacja
    • NEUROOGOPEDA
    • SURDOLOGOPEDA
    • TERAPEUTA EMPATHY DOLLS
    • TERAPEUTA KARMIENIA TERAPEUTYCZNEGO HUMAN TOUH
    • PROVIDER - TERAPEUTA METODY JOHANSENA IAS
    • TERAPEUTA MIOFUNKCJONALNY
    • TERAPEUTA METODY KINESIOTAPINGU NEUROLOGOPEDYCZNEGO
  • Kontakt

Przez wiele lat pracowałam w Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej w Międzyrzeczu. Zajmowałam się różnymi zadaniami, począwszy od terapii zaburzeń mowy (dyslalie), po przesiewowe badania logopedyczne i badania słuchu na terenie powiatu Międzyrzecz, przez prace w systemie Wczesnego Wspomagania Rozwoju dzieci ze złożoną niepełnosprawnością, współorganizowałam także imprezy okolicznościowe dla rodzin i ich niepełnosprawnych dzieci, prowadziłam Grupę Wsparcia dla Logopedów.

Od wielu lat pracuję w przedszkolach i szkołach prowadząc grupowe logopedyczne zajęcia profilaktyczne oraz indywidualne terapie logopedyczne.

Dwukrotnie współpracowałam z Instytutem Fizjologii i Patologii Słuchu w Kajetanach, w których zdobywałam wiedzę z zakresu surdologopedii. Jest to wiodący w Polsce instytut badawczy (kategoria A+) oraz wysoko wyspecjalizowany szpital zapewniający kompleksową opiekę osobom z uszkodzeniami narządu słuchu, głosu, mowy, równowagi i oddychania a najważniejszą jednostka instytutu jest Światowe Centrum Słuchu. Uczestniczyłam w programie profilaktyki i wykrywania zaburzeń słuchu u uczniów szkół podstawowych na terenie Polski Zachodniej. Prowadziłam audiometryczne badania słuchu Platformą Badań Zmysłów WIDZĘ, SŁYSZĘ, MÓWIĘ – dzięki tej inicjatywie zdołaliśmy wyłonić dzieci, mające problemy ze słuchem, które wpływały na niepowodzenia szkolne, wdrożyliśmy specjalistyczną pomoc i wprowadziliśmy odpowiednią terapię.

  • Nieustannie uczestniczę w turnusach rehabilitacyjnych dla dzieci i dorosłych z problemami neurologicznymi.
  • Prowadzę praktyki studenckie pokazując swój warsztat pracy i przekazując swoją wiedzę.
  • Organizuję szkolenia dla rodziców, logopedów, pielęgniarek, pedagogów i rehabilitantów.
  • Pełniłam funkcję przewodniczącej Polskiego Związku Logopedów w Oddziele Lubuskim.

Jestem również wykładowcą w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej im. Jakuba z Paradyża w Gorzowie Wielkopolskim, prowadzę zajęcia ze studentami logopedii.

Chcę zaznaczyć, że moja praca jest moją wielką pasją życiową. Czuję także ogromną odpowiedzialność za powodzenie terapii, którą oferuje swoim pacjentom, dlatego dbam o wysoką jakość usług, nieustannie kształcąc swoje umiejętności, wzbogacam zaplecze specjalistycznych pomocy do terapii i staram się pomóc każdemu pacjentowi, który zwraca się do mnie z prośbą o pomoc. W momencie postawienia mojej diagnozy czy to neurologopedycznej czy surdologopedycznej, zawsze zakładam, że mogę jakoś pomóc pacjentowi.

Nigdy nie zawierzam do końca prognozom lekarzy – często nie chcę im wierzyć – z uwagi na świadomość mechanizmów plastyczności mózgu, jakie mam okazję obserwować przez wiele lat mojej praktyki. Widziałam już postępy w rozwoju u dzieci, którym nie dawano szans na przeżycie na przykład po ciężkim porodzie; pracowałam z małymi pacjentami z wieloma wadami w strukturze i funkcjonowaniu mózgu; często prowadzę terapię osób starszych, którzy opuścili oddział neurologiczny w niezbyt dobrze rokującym na przyszłość stanie – a to, co miałam okazję obserwować w trakcie pracy z nimi, często przeczyło przewidywaniom medycznym. Zrozumiałam, jak ważna jest odpowiednio prowadzona terapia neurologopedyczna/surdologopedyczna, współpraca z lekarzem prowadzącym oraz z rodziną pacjenta.

  • 2010 – 2011 Podyplomowe Studia w zakresie Surdologopedii na Uniwersytecie Marii – Curie Skłodowskiej w Lublinie
  • 2007 – 2009 Podyplomowe Studia Neurologopedii na Uniwersytecie Wrocławskim
  • 2005 – 2007 Logopedia i Terapia Pedagogiczna, dwu-letnie studia podyplomowe na Uniwersytecie Zielonogórskim
  • 2001 – 2006 Pedagogika o specjalności Zintegrowana Edukacja Wczesnoszkolna i Terapia Pedagogiczna, studia dzienne, magisterskie na Uniwersytecie Zielonogórskim
  • Dwudniowe specjalistyczne szkolenie dla neurologopedów ETT – HNO Elastic Therapeutic Taping in Head, Neck and Orofacjal Disorders, Instruktor: ESTHER de RU (terapeuta metody NDT Bobath, Vojty, SI, Wczesnej Interwencji, NDT Mueller terapeutki z  oraz dr Martyna Brychcy certyfikowany terapeuta metody Vojty certyfikowany terapeuta metody NDT Bobath, Warszawa;
  • dwudniowe warsztaty szkoleniowe na temat : „Zastosowanie ustno – twarzowej terapii regulującej napięcie mięśniowe u dzieci z grupy wysokiego ryzyka”  prowadzonych przez dr Teresę Kaczan logopedę – ergoterapeutę, certyfikowanego międzynarodowego terapeutę metody Castillo Moralesa. Instytut Kształcenia Ustawicznego Nauczycieli i Studiów Edukacyjnych Wczesna Interwencja i Wspomaganie Rozwoju Małego Dziecka,Wrocław;
  • dwudniowa konferencja organizowana w ramach Europejskich Dni Autyzmu pod hasłem: „Metody terapii osób z autyzmem. Teoria w praktyce”, Gorzów Wlkp.;
  • odbyty wolontariat w Specjalnym Dziennym Ośrodku Opiekuńczo – Wychowawczym Terapeutyczno – Szkolnym dla Dzieci i Młodzieży z Autyzmem w Gorzowie Wlkp.;
  • szkolenie pt. „Praca z dzieckiem nadpobudliwym”, które odbyło się pod patronatem Stowarzyszenia Pomocy Dzieciom Nadpobudliwym „Ale nasze”, Gorzów Wlkp.;
  • dwudniowe warsztaty szkoleniowe pt.: „Wielozmysłowe poznanie na pierwszych etapach edukacji”, Gorzów Wlkp;
  • warsztaty pt.: „Alternatywne metody komunikacji” zorganizowane przez Ośrodek Doskonalenia Nauczycieli w Zielonej Górze;
  • szkolenie pt.: „Podstawy techniki mowy I stopień”, zorganizowany przez Wojewódzką Organizację Związkową Polskiego Związku Logopedów, prowadząca Marta Dobrzańska, Zielona Góra;
  • szkolenie pt.: „Wspomaganie rozwoju mowy dziecka metodą symultaniczno – sekwencyjną” zorganizowane przez Wojewódzką Organizację Związkową Polskiego Związku Logopedów, prowadząca Mira Rządzka, Zielona Góra;
  • szkolenie pt.: „praca terapeutyczno – edukacyjna metodą alternatywnej i wspomagającej komunikacji językowej systemem znakowo – obrazkowym – PIKTOGRAMY”, zorganizowanego przez Niepubliczną Poradnie Konsultacyjno – Szkoleniową Terapii Mowy i Alternatywnej Komunikacji Językowej PIKTOGRAMY, Prowadzący: Lidia Klaro-Celej, Ewa Przebinda, Agnieszka Pilch, Maria Podeszewska – Mateńko, Waldemar Wojciechowski, Anna Rybka, Agnieszka Adamczyk, Szczecin;
  • kurs „Praca z dziećmi o specjalnych potrzebach edukacyjnych ” zorganizowanych przez Studium Prawa Europejskiego w okresie od dnia 15.04.2010 do dnia 15.11.2010 roku, Warszawa;
  • szkolenie pt.: „Pacjenci z uszkodzeniami mózgu – afazje, dysartrie. Diagnostyka, leczenie, terapia”, zorganizowanego przez Wojewódzką Organizację Związkową Polskiego Związku Logopedów, prowadząca Twardochleb Zofia, Żary;
  • konferencja naukowo-szkoleniowej pt.: „Współczesne oblicze autyzmu-diagnoza, leczenie, terapia”, zorganizowana przez Wyższa Szkołę Edukacji Integracyjnej i Interkulturowej w Poznaniu oraz Ośrodek Doskonalenia Nauczycieli Uni – Terra, Poznań;
  • warsztaty pt.: „Stymulacja mechanizmów lewopółkulowych” zorganizowanych przez portal Konferencje – Logopedyczne oraz Fazeon, prowadząca dr Marta Korendo, Poznań;
  • dwudniowa konferencja „II Forum Neurologii Dziecięcej-Kontrowersje w neurologii dziecięcej”, zorganizowana przez Wielkopolski Oddział Polskiego Towarzystwa Neurologopedów Dziecięcych, Katedrę i Klinikę Neurologii Wieku Rozwojowego UM im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu, Wydawnictwo Forum Sp. z o.o, przewodniczącą Komitetu Naukowego Konferencjii była prof. UM dr hab.med. Barbara Steinborn, Poznań;
  • kurs „Kompleksowa rehabilitacja pacjentów bez krtani”, zorganizowany przez Panią Zofię Twardochleb neurologopede, afazjologa, specjaliste wczesnej interwencji klinicznej, Żary;
  • szkolenie „Pacjenci z uszkodzeniami mózgu – afazje, dysartrie. Diagnostyka, leczenie i rehabilitacja”, zorganizowany przez Panią Zofię Twardochleb neurologopede, afazjologa, specjaliste wczesnej interwencji klinicznej, Żary;
  • konferencja „III Ogólnopolskie Forum Autyzmu. AUTYZM NIE MUSI BYĆ WYROKIEM – współczesne metody diagnozy, terapii i leczenia.”, organizator Wyższa Szkoła Edukacji Integracyjnej i Interkulturowej, Poznań;
  • spotkanie metodyczne „Opóźniony rozwój mowy”. Gościem honorowym i zarazem prelegentem była Pani Krystyna Błachnio – doktor nauk humanistycznych, nauczyciel akademicki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Międzyrzecz;
  • dwudniowa konferencja „IV Forum Neurologii Dziecięcej”, zorganizowana przez Wielkopolski Oddział Polskiego Towarzystwa Neurologopedów Dziecięcych, Katedrę i Klinikę Neurologii Wieku Rozwojowego UM im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu, Wydawnictwo Forum Sp. z o.o, przewodniczącą Komitetu Naukowego Konferencjii była prof. UM dr hab.med. Barbara Steinborn, Poznań;
  • szkolenie „Diagnostyka mózgu pacjenta uszkodzonego neurologicznie. Dokumentacja medyczna”, prowadzaca Zofia Twardochleb, Świebodzin;
  • dwudniowy XVIII Kongres Polskiego Towarzystwa Neuropsychologicznego „Mózg, umysł a zachowanie –  ujęcie interdyscyplinarne”, Przewodniczący Komitetu Naukowego prof. zw. dr hab. Maria Pąchalska, prof. nadzw. dr hab. Artur Ziółkowski, Gdańsk.
  • Wystąpienie z prezentacją pt. „Terapia neurologopedyczna jako proces przywracania zdrowia pacjenta po urazie mózgu – studium przypadku” podczas III Ogólnopolskiej Konferencji Naukowej „zdrowie w perspektywie pedagogicznej. Zdrowie w kontekście całościowego uczenia się”. Komitet Naukowy dr hab. prof. US Danuta Umiastowska, Dziekan Wydziału Humanistyczneho Wyższej Szkoły Zawodowej im. Jakuba z Paradyża w Gorzówie Wielkopolskim dr Dorota Skrocka.

ETT – HNO Elastic Therapeutic Taping in Head, Neck and Orofacjal Disorders zwany kinesiotapingiem neurologopedycznym tzw. plastrowanie dynamiczne

Idea elastycznego terapeutycznego tapingu w neurologopedii powstała z inicjatywy Pani Esther de Ru i Helmy Kaspers, które pierwsze autorskie szkolenie przeprowadziły na terenie Niemiec. Fizjoterapeuci niestety nie posiadają wystarczającej wiedzy w zakresie strefy orofacjalnej (ustno-twarzowej), dlatego osobami najbardziej odpowiednimi w tej kwestii są neurologopedzi.
Metoda polega na użyciu plastra, którego efektywność poparta jest licznymi badaniami naukowymi z zakresu terapii skórno – mięśniowo – powięziowych. Każda aplikacja jest poprzedzona badaniem, wywiadem i oceną. Stosowany w terapii plaster jest bawełniany, rozciągliwy, pokryty klejem hipoalergicznym nałożonym na papier z określonym napięciem. Ustalenie celu terapeutycznego pozawala na ściśle dobranie odpowiedniej dla pacjenta aplikacji. Zaletą kinesiotapingu jest jego natychmiastowy efekt terapeutyczny bezpośrednio po nałożeniu plastra.
Kinesiotaping neurologopedyczny stosuję w przypadku:
  • nadmiernego ślinienia,
  • porażenia nerwu twarzowego,
  • dysfagii,
  • zapalenia/zaburzenia stawów skroniowo żuchwowych,
  • obrzęku limfatycznego twarzy po operacji lub infekcji,
  • zaburzeń połykania,
  • nadmiernego napięcia oraz osłabienia mięśni żwaczy,
  • bólu twarzy,
  • zaburzeń mowy,
  • asymetrii twarzy,
  • bruksizmu (zgrzytania zębami),
  • niskiej sprawności motorycznej języka,
  • sztywności i bólu szczęki (leczenie stomatologiczne / ortodontyczne),
  • opadaniu i zaciskaniu powiek i wielu innych.

Metoda Rodolfo Castillo Moralesa

Rodolfo Castillo Morales był to Argentyński lekarz rehabilitacji, Dyrektor Centrum Rehabilitacji Centro Modelo de Reeducation in Kordoba. Jego kompleksowa neuropsychologiczna metoda terapii przeznaczona jest dla dzieci i dorosłych.
METODA PRZEZNACZONA JEST DLA OSÓB:
  • z obniżonym napięciem mięśniowym – hipotonią (np. w zespołach wad genetycznych);
  • w zaburzeniach kompleksu ustno – twarzowego (np. chorobach neurologicznych);
  • przy uszkodzeniach CUN (urazy czaszkowo – mózgowe, MPDz);
  • w niedowładach peryferyjnych (np. u osób ze ślinotokiem, brakiem umiejętności domykania jamy ustnej);
  • u niemowląt z zaburzeniami funkcji ssania, połykania, u wcześniaków;
  • u dzieci z problemami z karmieniem m.in. z sondą, karmionych dożołądkowo.
CEL LECZENIA:
  • wspieranie, aktywizowanie funkcji oralnych (ssania, połykania, żucia, mimiki, funkcji pokarmowych, picia, jedzenia);
  • stymulacja rozwoju ruchowego i emocjonalnego;
  • wspieranie rozwoju mowy.

Wczesna interwencja logopedyczna

Opieka logopedyczna od urodzenia dziecka zagrożonego nieprawidłowym rozwojem lub niepełnosprawnego.  Nieprawidłowości w rozwoju, które mogą mieć wpływ na warunki kształtowania się mowy można zaobserwować już w pierwszym roku życia.Ich wykrycie stanowi sytuację, w której należy interweniować, aby nie dopuścić do nieodwracalności zaburzenia lub łagodzić jego ewentualne skutki. Wprowadzenie opieki logopedycznej już w pierwszym roku życia dziecka zdecydowanie zwiększa szanse na zapobiegnięcie pogłębienia się deficytów. Celem logopedy wczesnej interwencji, jest niedopuszczenie do rozwoju patologii twarzy i narządów mowy, wzmocnienie mięśni warg, języka i podniebienia miękkiego, a także stymulowanie obszaru ustno-twarzowego, które najefektywniejsze jest właśnie w pierwszych miesiącach życia dziecka. Nieukształtowany jeszcze ośrodkowy układ nerwowy wykazuje dużą plastyczność, jest podatny na postępowanie terapeutyczne. Daje to możliwość korekcji zaburzonych funkcji i kompensacji deficytów w czasie, kiedy proces „uczenia się mózgu” poprzez odbiór różnych wrażeń jest najintensywniejszy.
Logopeda ma na celu pomóc dziecku już w chwili, kiedy pojawia się problem z oddychaniem, ssaniem, połykaniem, gryzieniem, żuciem, ruchami mimicznymi i artykulacyjnymi, a także w przypadku nieprawidłowości anatomicznych w obszarze ustno-twarzowym, nadwrażliwości lub niedowrażliwości na dotyk, czy też przywzmożonym lub obniżonym napięciu mięśniowym, które wpływa na ułożenie całego ciała (także żuchwy i języka). Sprawdza, czy odruchy ze strefy ustno-twarzowej występują o prawidłowym czasie i nie są przetrwałe, ocenia rozwój funkcji przedjęzykowych i językowych, udziela wskazówek młodym mamom w jaki sposób prawidłowo karmić dziecko oraz rozwiewa ewentualne wątpliwości rodziców dotyczące rozwoju ich dziecka.

Ergoterapia

Ergoterapia opiera się głównie na wiedzy medycznej, psychologicznej, socjalnej i rzemieślniczej. Stosuje się ją przy zaburzeniach ruchowych, czuciowych, przewodzenia nerwowego i psychicznych dzięki czemu ma zastosowanie właściwie we wszystkich dziedzinach medycyny. Ergoterapia podobnie jak fizjoterapia należy do zawodów medycznych. Ergoterapeuci podobnie jak fizjoterapeuci, przywracają sprawność ruchową, jak również pomagają pokonać trudności z wykonywaniem codziennych czynności takich jak ubieranie i rozbieranie się, przygotowywanie i spożywanie posiłków, higiena osobista i wiele innych, które osobom zdrowym nie sprawiają żadnych trudności. W bardzo wielu z tych czynności, w różnym otoczeniu, czy na zewnątrz, czy też w domu istnieje możliwość ze skorzystania z dużego asortymentu pomocy i urządzeń, które ułatwić mogą pokonywanie tych trudności. Ergoterapia jest ważnym środkiem leczniczym prowadzącym do rekonwalescencji chorych i niepełnosprawnych, jest formą terapii, która dzięki różnorodności metod i materiałów terapeutycznych pozwala chorym nauczyć się jak największej samodzielności, niezależności i aktywności.

Terapia jedzenia

ssania, gryzienia, żucia, połykania z wykorzystaniem  specjalistycznych pomocy, będących jednocześnie amerykańskimi eproduktami medycznymi.

Ćwiczenia wspierające rozwój sprawności motorycznej i manualnej

Ćwiczenia fonacyjne

Ćwiczenia strony leksykalnej mowy

Powiększanie zasobu słownictwa czynnego (mówienie), biernego (rozumienie), nauka rozumienia:

  • rzeczowniki (osoby, zabawy i zabawki, pokarmy, owoce, warzywa, ubranie i dodatki, dom, pokój, kuchnia, łazienka, przedmioty użytkowe, przybory szkolne, świat poza domem, zwierzęta, pojazdy, pojęcia ogólne);
  • czasowniki;
  • przymiotniki;
  • przysłówki;
  • liczebniki;
  • zaimki;
  • przyimki;
  • spójniki;
  • czas (pory roku, nazwy dni tygodnia, miesięcy).

Ćwiczenia oddechowe:

  • kształtowanie prawidłowego toru oddechowego;
  • zwiększanie pojemności życiowej płuc;
  • ćwiczenia świadomości kierowanie strumieniem wydychanego powietrza.

Ćwiczenia czynne

– wprowadzane w momencie, gdy dziecko rozumie polecenie i potrafi je wykonać. Ćwiczenia mięśni narządów mowy: żuchwy, warg, języka, podniebienia miękkiego, pierścienia zwierającego gardło.

Ćwiczenia rozwijające percepcję słuchową

Ćwiczenia:
  • uważnego słuchania;
  • koncentrowania uwagi na sygnałach dźwiękowych;
  • identyfikowania i różnicowania bodźców akustycznych i wzrokowych;
  • rozwijające pamięć słuchową i wzrokową;
  • wrażliwości słuchowej i wzrokowej;
  • wyobraźni.

Terapia wg Knill’ów – Programy aktywności – Świadomość Ciała, Kontakt i Komunikacja

Opracowane zostały przez Mariannę i Christophera Knill. Programy mogą być skutecznie stosowane w pracy z dziećmi, młodzieżą i dorosłymi o różnych poziomach rozwoju intelektualnego i z różnymi rodzajami niesprawności fizycznej. Jej zastosowanie możliwe jest zarówno w trakcie terapii indywidualnej, jak i przy nawiązywaniu kontaktu z dzieckiem. Sprzyja rozbudzaniu sprawczości pozytywnej oraz kształtowaniu orientacji w schemacie ciała i rozwijaniu poczucia tożsamości. Jej istota polega na prowadzeniu wyraźnie ustrukturalizowanych sesji.
PROGRAMY KNILLÓW MOGĄ BYĆ STOSOWANE JAKO METODA:
  • przywracająca doznania zmysłowe trenowane w życiu płodowym, służące poznaniu własnego ciała i umożliwiające kontakt z otoczeniem (Olechnowicz 1988),
  • pobudzająca dzieci głębiej upośledzone umysłowo do aktywności i współdziałania,
  • aktywizująca dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym,
  • diagnostyczna i usprawniająca w terapii dzieci nieharmonijnie rozwijających się, z trudnościami w nauce, porządkująca zachowanie dzieci niedostosowanych społecznie.
ZAŁOŻENIA PROGRAMU:
  • podstawowym założeniem programu Knill, jest oparcie działań stymulujących rozwój dziecka, na zmyśle dotyku;
  • aktywności zawarte w każdym programie następują kolejno po sobie. Mogą być wykorzystane do pracy z dziećmi fizycznie upośledzonymi, niesłyszącymi i/lub niewidomymi, oraz z dziećmi, z którymi trudno jest nawiązać kontakt (z cechami autystycznymi lub psychotycznymi);
  • każdemu etapowi przyporządkowana jest inna, bardzo wyraźna linia melodyczna co rozwija orientację w czasie oraz umiejętność przewidywania kolejnych czynności;
  • rytuał sesji rozpoczyna się już w momencie przygotowań – porządkuje i sprzyja poczuciu bezpieczeństwa;
  • pozycja dziecka i forma jego fizycznego kontaktu z terapeutą jest uzależniona od jego woli i możliwości psychofizycznych;
  • po jakimś czasie dzieci zaczynają bardzo wyraźnie łączyć bodźce słuchowe ( melodię ) ze schematem i rodzajem wykonywanej czynności. Dzięki temu osiąga się nie tylko nawiązanie kontaktu i rozwijanie aktywności, ale również orientację w czasie, umiejętność przewidywania oraz bardzo wyraźny rozwój koordynacji słuchowo – ruchowej; rytmizowanie ruchów w zależności od muzyki.

Muzykoterapia

Forma psychoterapeutyczna i fizjoterapeutyczna, która poprzez dźwięk docierający do mózgu dziecka wzmacnia i usprawnia funkcjonowanie sfery emocjonalnej, umysłowej i fizycznej. Poprzez muzykę można dotrzeć do dalece skrywanych wewnątrz ciała i umysłu blokad, barier, napięć. Poprawia nastrój, wyzwala pozytywne przeżycia wewnętrzne jak i zewnętrzne. Dźwięk jako balsam, który łagodzi długo czasem skrywane lęki i inne niepokoje.

Logorytmika

Połączenie terapii logopedycznej z rytmiką, aby oddziaływać na sferę słuchową, słuchowo-ruchową i ruchową. Ćwiczenia te rozwijają umiejętności sprawnego wykonywania ruchu, pomagają w orientowaniu się w czasie i przestrzeni, sprzyjają poprawie koncentracji, stymulują sprawniejsze myślenie. Ponadto mogą być przydatne w wypracowaniu pewnych cech charakteru (np. zdyscyplinowania, poczucia odpowiedzialności, umiejętności pracy w grupie).

Kinezjologia edukacyjna wg. Paula Dennisona

gimnastyka mózgu; ćwiczenia z przekraczaniem linii środka.
Podczas ćwiczeń uaktywniają się obie półkule mózgowe, wytwarzają się między nimi nowe połączenia neuronalne. Poprzez wykonywanie ćwiczeń Dennisona pośrednio wpływamy na rozwój mózgu — gimnastyka powoduje realny przyrost masy mózgu, oraz regenerację uszkodzonych, lub słabo wykształconych ośrodków. Wykorzystuję ćwiczenia z programem komputerowym „Porusz Umysł”.

Elementy metody „Dobrego Startu” Marty Bogdanowicz:

  • wspomaganie rozwoju psychomotorycznego dziecka poprzez odpowiednio zorganizowaną zabawę i aktywne wielozmysłowe uczenie symboli graficznych: łatwych wzorów, wzorów literopodobnych, liter i znaków matematycznych;
  • rozwijanie funkcji, które biorą udział w uczeniu się czytania i pisania (poznawczych: wzrokowo-przestrzennych, słuchowo-językowych i ruchowych) oraz ich współdziałania (integracji percepcyjno-motorycznej);
  • kształtowanie lateralizacji, świadomości schematu ciała (jego części oraz lewej i prawej strony) i przestrzeni:
  • praca z programem „Piosenki do rysowania”;
  • zastosowanie trzech elementów:
  • element motoryczny to ćwiczenia ruchowe, ruchowo-słuchowe, a także ruchowo-słuchowo-wzrokowe czyli ruchy zharmonizowane z rytmem piosenki, wykonywane podczas reprodukowania znaków graficznych;
  • element słuchowy to piosenki, wierszyki, zdania, wyrazy;
  • element wzrokowy to znaki graficzne (łatwe wzory, wzory literopodobne, litery i znaki matematyczne).

Zastosowanie metod AAC (ang. Augmentative and alternative communication) komunikacji alternatywnej i wspomagającej rozwój mowy

To grupa metod mających na celu umożliwienie komunikowanie się osobom, które nie posiadają umiejętności mowy, bądź posiadają ją w stopniu uniemożliwiającym satysfakcjonującą komunikację.

Wykorzystanie metody:

  • systemy znaków manualnych:
  • język migowy
  • Makaton
  • systemy znaków graficznych:
  • PIC: PCS; Bliss; metoda ułatwionej komunikacji; makaton.
  • AAC przysosowane do indywidalnych potrzeb i możliwości pacjenta.

Zabawy paluszkowe w pracy z dzieckiem:

Poprawianie sprawności manualnej dziecka, która potrzebna jest przy wykonywaniu czynności wymagających precyzyjnych ruchów rąk, np. przy ubieraniu się, pisaniu, rysowaniu, manipulowaniu różnymi przedmiotami; wpływanie na umiejętność komunikowania, nauka podstawy dialogu, jaką jest naprzemienność; budowanie pozytywnego emocjonalnego kontaktu pomiędzy dzieckiem, a terapeutą/rodzicem; pomoc w zrelaksowaniu się i koncentrowaniu na konkretnej czynności; ułatwianie orientacji w schemacie własnego ciała.

Terapia neurobiologiczna – metoda krakowska prof. dr hab. Jagody Cieszyńskiej

Zastosowanie:

  • terapia słuchowa – program „Słucham i uczę się mówić”, oparty na badaniach nieuobrazowania mózgu:
  • samogłoski i wykrzyknienia;
  • wyrażenia dźwiękonaśladowcze;
  • sylaby i rzeczowniki (cz.1,2,3,4);
  • sylaby i Czasowniki (l.p. + l.m.);
  • trudne głoski;
  • przyimki;
  • odmiana rzeczownika (Fleksja) – cz.1 + cz.2.

Stymulacja naśladowania mowy ze wsparciem Gestów Artykulacyjnych (GA)

W sytuacji braku naśladownictwa stosowane jest Manualne Torowanie Głosek (MTG – układanie narządów artykulacyjnych czyli manualne torowanie ruchu, jak w innych metodach manualnych).

Manualne torowanie głosek

Manualne Torowanie Głosek® (MTG) – to metoda, którą stworzyła Elżbieta Wianecka ( z wykształcenia matematyk i logopeda).
MTG® jest efektem wieloletniej pracy klinicznej autorki z dziećmi z rozmaitymi zaburzeniami – z dziećmi niesłyszącymi, z porażeniem mózgowym, z Zespołem Downa, z obniżeniem sprawności intelektualnej, z afazją oraz z autyzmem.
Ogromne doświadczenie praktyczne Elżbiety Wianeckiej pozwoliło jej na skonstruowanie niezwykle skutecznej metody.
MTG® pozwala torować ruch narządów artykulacyjnych i wywołać sylaby, z których budowane będą wyrazy i zdania. Terapeuta znając ułożenie narządów artykulacyjnych oraz sposób artykulacji poszczególnych głosek – pomaga dziecku ustalić żuchwę, zęby i język tak, aby ich układ odpowiadał opisowi głoski.
Manualne Torowanie Głosek ® jest trudne do opanowania – ale niezwykle skuteczne. Podczas układania narządów artykulacyjnych terapeuta wykonuje zdecydowane ruchy, czasem uszczelnia również skrzydełka nosa. Najlepszy czas na zastosowanie MTG ® to okres między 2 a 3 rokiem życia. Terapia z wykorzystaniem Manualnego Torowania Głosek obejmuje również:
  • naukę języka (rozumienie i spełnianie poleceń, rozumienia pytań, udzielania odpowiedzi);
  • naukę zadawania pytań;
  • naukę czytania ze zrozumieniem (metoda symultaniczno-sekwencyjna profesor J. Cieszyńskiej);
  • naukę pisania (odręczne, ruchomy alfabet);
  • naukę dokonywania wyborów (Czy chcesz to?, Czy to? Czy to jest?);
  • naukę podstawowych pojęć matematycznych i języka związanego z matematyką;
  • ćwiczenia słuchowo-językowe (Program „Słucham i uczę się mówić”);
  • naukę zastosowania zdobytych wiadomości i umiejętności w życiu;
  • naukę dostosowania się do norm;
  • opracowywanie poleceń i pytań.

Symultaniczno-Sekwencyjna Nauka Czytania® i kształtowanie systemu językowego

poprzez programowanie:
  • ETAP I – OD SAMOGŁOSEK PRYMARNYCH DO SYLABY OTWARTEJ,
  • ETAP II – OD SYLABY OTWARTEJ DO PIERWSZYCH WYRAZÓW,
  • ETAP III – CZYTANIE SYLAB ZAMKNIĘTYCH,
  • ETAP IV – CZYTANIE NOWYCH SYLAB OTWARTYCH I ZAMKNIĘTYCH,
  • ETAP V – SAMODZIELNE CZYTANIE TEKSTÓW.
Ćwiczenia na każdym z pięciu etapów nauki czytania realizowane są według reguły: powtarzanie – rozumienie – nazywanie.

Przeprowadzenie treningu umysłowego:

  • analiza i synteza wzrokowa;
  • ćwiczenia operacji myślowych (sekwencje, pamięć symultaniczna i sekwencyjna, myślenie przyczynowo-skutkowe, umiejętności przeprowadzania klasyfikacji);
  • grafomotoryka;
  • koordynacja wzrokowo-ruchowa;
  • lateralizacja.

Budowanie kompetencji komunikacyjnej i językowej poprzez prowadzenie Dziennika wydarzeń

Diagnoza dominacji stronnej umożliwiająca wybór dominującej ręki

Stymulacja zabawy

– od naśladowania elementów zabawy tematycznej do rozbudowanych sekwencji z użyciem języka w dialogach.

Stymulacja półkul mózgowych

– neurobiologiczna stymulacja mechanizmów prawo i lewopółkulowych.

Terapia zachowań społecznych

Stosowanie się do reguł, nawiązywanie kontaktu z dorosłymi, starszymi dziećmi i rówieśnikami.

Terapia funkcji wzrokowych

między innymi: koncentrowanie wzroku na twarzach, obrazkach, identyfikowanie obrazków, analiza synteza wzrokowa na materiale tematycznym – konkretnym i atematycznym – symbolicznym.

Stymulacja funkcji motorycznych

manualnych, planowania ruchu i motoryki dużej.

Stymulacja przetwarzania bodźców smakowych, zapachowych i dotykowych

poznawanie smaków, zapachów i wrażeń dotykowych poprzez język.

Stymulacja pamięci

ćwiczenia pamięci symultanicznej i sekwencyjnej na materiale konkretnym i symbolicznym.

Ćwiczenia kategoryzacji

od kategorii prymarnych do językowo wyrażonych.

Ćwiczenia myślenia sytuacyjnego i przyczynowo – skutkowego

Ćwiczenia myślenia przez analogię

Zastosowanie elementów intergacji sensorycznej:

  • Głównym zadaniem terapii jest dostarczenie kontrolowanej ilości bodźców sensorycznych w szczególności przedsionkowych, proprioceptywnych i dotykowych.
  • Podczas terapii SI relacje zachodzące między procesami sensorycznymi a zachowaniem ruchowym kształtują i poprawiają połączenia synaptyczne w OUN.
  • Ćwiczenia są dostosowane do poziomu rozwojowego dziecka.
  • Terapia SI ma postać „naukowej zabawy”, w której dziecko chętnie uczestniczy.
  • Do terapii wykorzystywany jest specjalistyczny sprzęt stymulujący system przedsionkowy, proprioceptywny i dotykowy, a także wzrokowy, węchowy i słuchowy.
  • Terapia SI może być wykorzystywana w działalności profilaktycznej. Stymulując prawidłowy rozwój dzieci już od wieku niemowlęcego, a szczególnie w przypadku tzw. grupy ryzyka okołoporodowego, zapobiega późniejszym nieprawidłowościom rozwojowym.