SURDOLOGOPEDIA

Słuch pełni u dziecka bardzo ważną funkcję, nie tylko w ogólnym rozwoju słuchowo- poznawczym, ale przede wszystkim w rozwoju mowy. Uznaje się, że okres krytyczny dla rozwoju mowy trwa do 7 roku życia, co oznacza, że w tym czasie bardzo ważne jest zachowanie prawidłowych struktur i funkcji ucha. Niestety bardzo często nie wiemy, co dzieje się z uchem naszego dziecka. Dziecko nie zasygnalizuje nam, że ma „przytkane” ucho, gorzej słyszy, ma uczucie pełności, nie słyszy na jedno ucho czy nie rozumie swoich kolegów.

Efekty niedosłuchu u dziecka:

  • opóźniony rozwój mowy lub wady wymowy,
  • brak rozwoju mowy czynnej i biernej,
  • zaburzenia koncentracji i uwagi słuchowej,
  • nadpobudliwość,
  • problem w rozumieniu mowy w hałasie, korytarzu szkolnym,
  • trudności w nauce
  • problemy w zachowaniu , jak również zaburzenia emocjonalne.

SURDOLOGOPEDIA – jest stosowana u dzieci, które mają problemy ze słuchem. Według badań Instytutu Fizjologii i Patologii Słuchu coraz więcej dzieci w Polsce ma wady słuchu. Przyczyną tego mogą być nieleczone infekcje, ale także mechaniczne uszkodzenia spowodowane na przykład zbyt głośnym słuchaniem muzyki. W walce z tym problemem pomaga terapia surdologopedyczna.


Na niedosłuch cierpią coraz młodsze dzieci.
Ze względu na to, że problem niedosłuchu dotyka najmłodszych, bardzo ważne jest, by rodzice nie przegapili pierwszych objawów choroby. – U dzieci do piątego miesiąca życia charakterystyczne objawy zaniku słuchu to na przykład brak gaworzenia czy brak reakcji na głośne dźwięki. W takim przypadku maluszek najczęściej nie rusza się, nie mruży oczu lub nie budzi się ze snu pod wpływem hałasu . Natomiast u dzieci starszych zaobserwować można wyraźną niezdolność usłyszenia tego, co się do nich mówi. Pociecha często prosi o powtórzenie pytań lub konsekwentnie nie odpowiada na nie. Ma ograniczone słownictwo, zwykle też nie słyszy cichych dźwięków, na przykład tykanie zegarka. Najmłodsi z niedosłuchem mają często problemy z koncentracją, są roztargnieni i rozkojarzeni, a ich mowa jest niewyraźna. Dzieje się tak, ponieważ maluch uczy się mówić poprzez naśladowanie otoczenia. Gdy jego słuch nie jest wyraźny, ciężko mu odpowiednio wykształcić mowę. Takie objawy występujące u pociechy powinny skłonić rodziców do jak najszybszego kontaktu ze specjalistą z dziedziny surdologopedii.

Surdologopeda i jak wygląda terapia?

W przypadku niedosłuchu konieczne jest podjęcie terapii logopedycznej przy wsparciu surdologopedy. To specjalista, który posiada wiedzę umożliwiającą pomoc dzieciom z zaburzeniami i uszkodzeniami słuchu. Terapia pod jego okiem pozwala rozwijać sprawności językowe oraz korygować dźwięki, które są zniekształcane. – Surdologopeda uczy malucha mówić i rozumieć słowa, zdania i wyrażenia, a u większych dzieci stymuluje też rozwijanie umiejętność czytania czy pisania.

Jakie mogą być przyczyny utraty słuchu?

Przyczyn niedosłuchu jest wiele. Niektóre z nich są całkowicie niegroźne i przemijające. Jednak pozostała część może być objawem poważnej choroby!

  • Zaburzenia słuchu mogą być wrodzone – ma to zazwyczaj związek z przebiegiem ciąży, np. chorobą matki uszkadzającą rozwijający się płód (różyczka, toksoplazmoza) zażywaniem przez nią leków (niektórych antybiotyków, aspiryny) lub konfliktem serologicznym.Zaburzenia słuchu mogą być także spowodowane niedotlenieniem lub urazem doznanym podczas akcji porodowej.
  • Pewne znaczenie dla kształtowania się wrodzonej wady słuchu mają mutacje genetyczne.Nawet osoby przychodzące na świat z zupełnie sprawnym słuchem narażone są na wiele czynników, które mogą go osłabić, takie jak: infekcje bakteryjne, wirusowe, grzybicze, np. powikłania przebytych w dzieciństwie lub wieku dojrzałym chorób wirusowych (różyczka, świnka, ospa wietrzna, półpasiec, grypa, borelioza), a także zapalenie opon mózgowych czy ropne zapalenie ucha wewnętrznego.uraz mechaniczny, np. przebicie błony bębenkowej (np. podczas niewłaściwego czyszczenia uszu) czy uraz ciśnieniowy powstały podczas nurkowania na dużych głębokościach czy skoków ze spadochronem, a także uraz głowy idący w parze ze wstrząśnieniem błędnika.uraz akustyczny, np. nadmierna ekspozycja na hałas, np. podczas koncertów rockowych, głośnego słuchania muzyki, jazdy na motocyklu, odpalania ogni sztucznych itp., powoduje mikrourazy kosteczek słuchowych.
  • zatrucia lekami – ototoksyczne, tzn. uszkadzające słuch, są niektóre leki: kwas acetylosalicylowy, niesterydowe leki przeciwzapalne, aminoglikozydy, wankomycyna, cisplatyna, furosemid, kwas etakrynowy, chinina
  • zaburzenia krążenia – zaburzenia słuchu mogą wynikać z chorób naczyń charakterystycznych dla cukrzyków oraz chorych na miażdżycę i nadciśnienie tętnicze. Choroby te prowadzą do pogrubienia i usztywnienia ścian drobnych naczyń krwionośnych, a to pociąga za sobą zaburzenia przepływu krwi bogatej w tlen i składniki odżywcze. Wskutek tego narząd słuchu nie jest prawidłowo dotleniony i odżywiony, co utrudnia jego funkcjonowanie. W przypadku zaburzeń krążenia ważne jest przede wszystkim leczenie choroby pierwotnej, a dopiero w następnej kolejności ewentualne leczenie zachowawcze narządu słuchu.
  • choroby alergiczne, autoimmunologiczne i rozrostowe
  • stwardnienia rozsianego i inne choroby demielizacyjne, w których przebiegu zostaje uszkodzony nerw słuchowy
  • inne (np. zapalenie nerwu VIII niejasnego pochodzenia)

Kim jest surdologopeda i jak wygląda terapia?

W przypadku niedosłuchu konieczne jest podjęcie terapii logopedycznej przy wsparciu surdologopedy. To specjalista, który posiada wiedzę umożliwiającą pomoc pacjentom z zaburzeniami i uszkodzeniami słuchu. Terapia pod jego okiem pozwala rozwijać sprawności językowe oraz korygować dźwięki, które są zniekształcane. – Surdologopeda uczy mówić i rozumieć słowa, zdania i wyrażenia, a u większych pacjentów stymuluje też rozwijanie umiejętność czytania czy pisania. Surdologopeda obejmuje swoją terapią osoby ze zdiagnozowanym uszkodzonym słuchem oraz te przed i po zaopatrzeniu w protezy słuchowe: aparaty słuchowe i/lub implanty ślimakowe.

Rodzaje zaburzeń słuchu

Wyróżniamy trzy typy zaburzeń słuchu: typ przewodzeniowy, odbiorczy, mieszany i czynnościowy
Typ przewodzeniowy – są to zaburzenia wynikające z przeszkody, jaką napotyka fala dźwiękowa na swojej drodze. Przyczyną tego stanu może być duża ilość woskowiny w przewodach słuchowych lub wysięk w obrębie ucha środkowego. Są to sytuacje zazwyczaj niezbyt groźne dla chorego. Charakterystyczne jest to, zachowanie przewodzenia kostnego po stornie niedosłuchu.
Zaburzenia słuchu typu odbiorczego związane są z uszkodzeniem n. VIII. Najczęściej spowodowanym przez czynniki zakaźne – wirusy świnki, odry i grypy oraz bakterie. Typowe jest wówczas szybkie narastanie objawów i jednostronna głuchota. Spośród bakterii n. VIII najczęściej jest atakowany przez meningokoki, pneumokoki oraz zakażenie Haemophilus influenzae. Wywołują one trwałe i znaczne upośledzenie słuchu lub obustronną głuchotę. Istotną przyczyną uszkodzeń nerwu przesionkowo-ślimakowego jest też tzw. ototoksyczne działanie leków! Jest ono charakterystyczne dla szczególnego rodzaju antybiotyków – aminoglikozydów.
Niedosłuch mieszany – jest spowodowany jednoczesnym uszkodzeniem struktur ucha środkowego i wewnętrznego.

Surdologopeda w CENTRUM NSL dysponuje profesjonalnym sprzętem do badań słuchu:

1. OTOSKOP

OTOSKOP

Który  jest klasycznym urządzeniem medycznym w laryngologii. Stosowany jest do oglądania błony bębenkowej i zewnętrznego przewodu słuchowego w celu diagnozowania stanów patologicznych ucha zewnętrznego i środkowego.

2.TYMPANOMETR EASYTYMP

TYMPANOMETR EASYTYMPEasyTymp to doskonałe, ręczne urządzenie do wykonywania badań przesiewowych ucha środkowego. W zaledwie kilka sekund wykonuje szybkie i dokładne pomiary impedancji i odruchów ipsilateralnych. Natężenie czterech częstotliwości w teście odruchu jest automatycznie zwiększane do momentu wystąpienia odruchu lub osiągnięcia maksimum bodźca.

  • Szybkie i wiarygodne badanie impedancyjne
  • Częstotliwość tonu pomiarowego 226 Hz; opcja wysokoczęstotliwościowa 1 kHz
  • Badanie odruchu dla częstotliwości 500 Hz, 1 kHz, 2 kHz i 4 kHz
  • Automatyczne badania – samokontrola wyników
  • Kolorowy wyświetlacz o wysokiej rozdzielczości
  • Pamięć ponad 1000 pomiarów

3. AUDIOMETR MA 53

AUDIOMETR MA 53Którym specjalista bada pomiary przewodnictwa powietrznego, kostnego oraz wolnego pola.
Zaawansowana technologia audiometru MA 53 umożliwia zbadanie różnych sygnałów testowych i częstotliwości dla dwóch kanałów. Posiada większość testów diagnostycznych, takich jak: próby nadprogowe SISI, DLI, ABLB, zaniku Carharta i Stengera. Kompleksowe mieszanie sygnału umożliwia dostarczanie dwóch różnych sygnałów do jednego ucha, np. mowy i hałasu lub tonu i szumu, co znacznie poszerza możliwości diagnostyczne. Funkcje specjalne, takie jak: zamiana kanałów, współbieżność i blokada ułatwiają korzystanie z urządzenia.

SPECJALISTA CENTRUM NSL WYKONUJE BADANIE AUDIOMETRII SŁOWNEJ DLA DOROSŁYCH

Audiometria słowna jest badaniem stosowanym w celu uzupełnienia audiometrii tonalnej. Służy ocenie zrozumienia mowy słyszanej przez osobę badaną. Audiogramy mowy (testy słowne) są sporządzane dla poszczególnych języków. Test ten pomaga lekarzowi lub protetykowi słuchu ocenić tzw. socjalną wydolność słuchu, a więc zdolność do komunikacji w życiu codziennym.

W jakim celu wykonujemy audiometrię słowną?

Celem badania jest ustalenie krzywej dyskryminacji, tj. krzywej rozumienia mowy dla poszczególnych poziomów natężeń podawanego bodźca dźwiękowego (w tym przypadku mowy). Audiometria słowna jest wykorzystywana do diagnostyki rodzajów niedosłuchów, przy zaburzeniach równowagi, zawrotach głowy, jak również jest badaniem bardzo pomocnym podczas protezowania aparatami słuchowymi (pozwala na ocenę korzyści w rozumieniu mowy w aparatach).

W jaki sposób wykonywane jest badanie?

Badanie audiometrii słownej jest badaniem nieinwazyjnym. Wykonywane jest w specjalnych słuchawkach audiometrycznych na przewodnictwo powietrzne. Badanie wykonywane jest oddzielnie dla ucha prawego i lewego. Do ucha podawane są wyrazy/ liczby/ logatomy , na różnych poziomach natężenia dźwięku, natomiast zadaniem osoby badanej jest powtarzanie materiału dźwiękowego zaraz po jego podaniu.

Badanie przeprowadzane jest przy współpracy z Pacjentem i jest badaniem uzupełniającym diagnozę rodzaju niedosłuchu oraz innych zaburzeń słuchowo- błędnikowych.

Wynik badania:

Wynikiem badania audiometrii słownej jest krzywa dyskryminacji pokazująca procentowy zakres rozumienia mowy na danym poziomie natężenia bodźca. Wynik stanowi uzupełnienie diagnostyczne.

SPECJALISTA CENTRUM NSL WYKONUJE BADANIE AUDIOMETRII SŁOWNEJ DLA DZIECI

Audiometria słowna  zwana inaczej „audiometrią mowy” lub „audiometrią wokalną” to badanie określające rozumienie mowy. Wykorzystywana jest jako uzupełnienie podstawowych badań słuchu. W badaniu tym wykorzystuje się określoną liczbę słów z materiałem obrazkowym. Do ucha podawane są kolejno wyrazy  o ściśle określonym natężeniu. Zadaniem dziecka jest pokazanie na obrazku usłyszanego rzeczownika. W ten sposób określa się najcichszy sygnał, przy którym dziecko wykazuje umiejętność rozumienia mowy.

CENTRALNE ZABURZENIA PRZETWARZANIA SŁUCHOWEGO (CAPD)

Specjalista CENTRUM NSL bada i diagnozuje i prowadzi terapię CAPD.

Słyszenie jest wynikiem tysięcy lat ewolucji ukierunkowanej na uzyskanie informacji o otaczającym nas środowisku i efektywnym komunikowaniu się za pomocą mowy. Ucho ma za zadanie przekazać możliwie pełną informację o otaczającym świecie dźwięków, a zadaniem mózgu jest odpowiednie jej przetworzenie i zinterpretowanie. Możemy więc powiedzieć, że słyszymy mózgiem, a ucho jest ważną ale tylko częścią układu słuchowego.

SurdologpediaPodczas słyszenia zachodzi wiele złożonych i dynamicznych procesów, których ważnym elementem jest czynnik czasu. Prawidłowa percepcja czasu i kolejności zdarzeń akustycznych jest fundamentem dobrego rozumienia mowy. Sygnały akustyczne po zamianie na impulsy nerwowe są pod różnym kątem analizowane i przetwarzane w ośrodkowej części układu słuchowego.

Dziecko z centralnymi zaburzeniami przetwarzania słuchowego

Zaburzenia przetwarzania słuchowego (auditory processing disorder – APD), znane również jako centralne zaburzenia przetwarzania słuchowego (central auditory processing disorder -CAPD), jest to problem, który wpływa na słuch około 5% dzieci w wieku szkolnym.

Szacuje się też, że co najmniej połowa dzieci z rozpoznanymi trudnościami w uczeniu się, dysleksją, zespołem zaburzeń uwagi i zachowania, ma również problemy z przetwarzaniem słuchowym typu centralnego. Dzieci z tą chorobą nie są w stanie przetwarzać tego, co słyszą w ten sam sposób jak ich rówieśnicy. Występują u nich problemy ze słyszeniem części dźwięków, mimo prawidłowego słuchu fizycznego, spowodowane przez uszkodzenie centralnej – nerwowej – części układu słuchowego. Zaburzenie występuje jedynie na poziomie przetwarzania bodźców słuchowych, bowiem mózg dziecka nie potrafi rozpoznawać i interpretować dźwięków, zwłaszcza mowy. To niezwykle istotna informacja dla rodziców!

Kłopoty z rozumieniem mowy

Dzieci z CAPD mogą słyszeć normalnie i rozpoznawać pojedyncze dźwięki w bardzo cichym otoczeniu. Problem pojawia się zazwyczaj wtedy, gdy różnice pomiędzy dźwiękami w słowach, nawet wypowiadanych głośno i wyraźnie, są niewielkie. Często zdarza się to w pomieszczeniach, miejscach, w których panuje hałas, na przykład na placu zabaw, podczas imprez sportowych, w szkolnej stołówce. Gdy mowa nie jest kierowana bezpośrednio do nich, mogą jej nie rozumieć. Podobnie z pytaniami i poleceniami – często nieprawidłowo reagują na nie, zwłaszcza, gdy są długie i skomplikowane. Objawy centralnych zaburzeń słuchu mogą wahać się od łagodnych do ciężkich, przybierając różne formy.

Podejrzenia zaburzeń

Jeśli podejrzewasz, że twoje dziecko cierpi na Centralne Zaburzenia Przetwarzania Słuchowego, zadaj sobie następujące pytania:

  • Czy dziecko łatwo się rozprasza i wyraźnie przeszkadzają mu głośne lub nagłe hałasy?
  • Czy wykazuje nadwrażliwość na dźwięki, a hałaśliwe otoczenie denerwuje je?
  • Czy jego zachowanie i reakcje znacząco poprawiają się w cichszym otoczeniu?
  • Czy twoje dziecko ma trudności w wypełnianiu poleceń, nawet bardzo prostych i wielokrotnie powtarzanych?
  • Czy ma trudności w czytaniu, ortografii, nauce języka obcego?
  • Czy ustnie podawane zadania matematyczne są trudne dla dziecka?
  • Czy obserwujesz, że twoje dziecko jest słabo zorganizowane i zapominalskie?
  • Czy w rozmowie ma ono problemy z podążaniem za myślą drugiej osoby?

Inne częste objawy, to przede wszystkim:

  • opóźniony rozwój mowy,
  • zaburzenia intonacji i głosu, które mogą przybrać formę mowy wolnej i cichej, bądź bardzo szybkiej i głośnej,
  • zmęczenie po przebywaniu w hałaśliwym miejscu,
  • częste, silne bóle głowy,
  • zaburzona umiejętność skupienia i koncentracja uwagi,
  • nadmierne zwracanie uwagi na nieistotne, rozpraszające bodźce słuchowe,
  • trudności z zapamiętaniem i powtarzaniem usłyszanej informacji, sekwencji dźwięków, trudności z uczeniem się na pamięć i zapamiętywaniem (na przykład imion, dni tygodnia),
  • pismo o charakterze dysgraficznym,
  • trudności w czytaniu, polegające na niewłaściwym łączeniu głosek w sylaby, a potem w wyrazy oraz myleniem podobnie brzmiących głosek jak p/b, w/f  (co dodatkowo odzwierciedla się w błędnym  zapisie),
  • błędy ortograficzne w piśmie, ale zazwyczaj typu słuchowego,
  • skupianie uwagi na głosie mówiącego, a nie na słyszanych treściach,
  • trudności z dobrym słyszeniem w szumie,
  • brak płynności w wypowiedzi.

Zaburzenia przetwarzania słuchowego bywają często mylnie rozpoznawane, ponieważ wiele wymienionych zachowań towarzyszy również innym problemom, takim jak trudności w uczeniu się, nadpobudliwości psychoruchowej (ADHD), a nawet depresji. Wstępną diagnozę może postawić specjalista z Poradni  Psychologiczno – Pedagogicznej, jednak  właściwe rozpoznanie należy do audiologa bądź otolaryngologa.

Przyczyny zaburzeń

Często przyczyna choroby dziecka nie jest znana, ale do czynników ryzyka, które mogą mieć wpływ na wystąpienie Centralnego Zaburzenia Przetwarzania

Słuchowego należą:

  • wcześniactwo,
  • niedotlenienie w czasie porodu,
  • uraz głowy,
  • zatrucie ołowiem,
  • częste i przewlekłe infekcje, zapalenia ucha środkowego,
  • genetyczne dyspozycje – dysleksja

Czynnikiem ryzyka może być również zbyt długi czas spędzany przed telewizorem i komputerem.

Bardzo ważna jest wczesna, właściwa diagnoza, które ukierunkuje pracę terapeutyczną z dzieckiem. Pozwala to uniknąć opóźnień w rozwoju mowy i problemów w nauce szkolnej.

Należy pamiętać, że układ słuchowy dziecka rozwija się do 15 roku życia, toteż większość dzieci z rozpoznaniem CAPD można jeszcze rozwinąć lepsze umiejętności w okresie, gdy ich układu słuchowy wciąż dojrzewa. Właściwa terapia mowy i języka oraz urządzenia wspomagające słyszenie mogą pomóc dzieciom w rozumieniu dźwięków i rozwijaniu dobrych umiejętności komunikacyjnych.

Jak możesz pomóc dziecku?

Wskazówki dla rodziców dziecka z centralnymi zaburzeniami przetwarzania słuchowego:

  • w miarę możliwości, w domu i w szkole, redukuj wszelkie szumy i hałasy,
  • poproś dziecko, by patrzyło  na ciebie, gdy mówisz,
  • wracaj się do niego za pomocą prostych, wyrazistych zdań,
  • mów w nieco wolniejszym tempie i spokojnie,
  • za każdym razem proś dziecko, aby powtórzyło na głos twoje polecenia (także samo do siebie),
  • zapisuje zalecenia, rzeczy do wykonania w późniejszym czasie. Twojemu dziecku pomaga dobra organizacja, planowanie, dlatego warto zadbać o spokojny, zorganizowany styl życia,
  • zapewnij dziecku spokojne miejsce, w którym w ciszy może odrabiać lekcje i uczyć się,
  • dbaj o odpowiednią ilość snu,
  • ucz pozytywnego, realistycznego podejścia do własnych ograniczeń oraz buduj w dziecku poczucie własnej wartości – to bardzo ważne dla prawidłowego rozwoju osobowości twojej pociechy. Wiara w siebie i odpowiednie techniki radzenia sobie z zaburzeniem, czasami mogą zdziałać cuda.

Terapia Johansena IAS

Jej twórcą jest dr Kjeld Johansen – duński nauczyciel i psycholog, dyrektor Bałtyckiego Laboratorium Badań Nad Dysleksją ( http://www.dyslexia-lab.dk). W swojej pracy Johansen oparł się na doświadczeniach Christiana A. Volfa.

Zaletą metody Indywidualnej Stymulacji Słuchu Johansena jest:

  • jej dostępność dla osób mieszkających daleko od dużych ośrodków, gdyż ma miejsce w domu dziecka, to, że odbywa się w przyjaznym, bezpiecznym, domowym otoczeniu, co jest istotne dla wielu dzieci np. z autyzmem trakcje stymulacji Johansena IAS nie ma konieczności rezygnowania z innych form terapii, jakimi objęte jest dziecko w tym samym czasie.
  • Diagnoza w Indywidualnej Stymulacji Słuchu Johansena opiera się na badaniu audiometrii tonalnej oraz testach mowy utrudnionej w tym teście dychotycznym – istotnych dla procesu uczenia się aspektów prawidłowego przetwarzania bodźców słuchowych.
  • Program terapeutyczny w formie indywidualnie filtrowanej muzyki instrumentalnej nagrywany jest na płyty CD. Dziecko otrzymuje płytę do domu i słucha jej codziennie przez 10 minut przez słuchawki. Postępy terapii kontrolowane są co 4 do 8 tygodni (zależnie od wieku), za każdym razem dziecko otrzymuje nową specjalnie dla niego przygotowaną płytę CD z programem terapeutycznym. Program stymulacji trwa 6-10 miesięcy.

Metoda Indywidualnej Stymulacji Słuchu dr Johansena stosowana jest w wielu krajach na świecie, cieszy się uznaniem w Niemczech, Wielkiej Brytanii, Szwecji, Francji i Austrii. W USA terapia Johansena znana jest pod nazwą Hemisphere Specific Auditory Stimulation (HSAS), w Skandynawii jako Auditory Discrimination Therapy (ADT) . Inne terapie dźwiękiem w formie treningów słuchowych – Metoda Tomatisa, AIT (Auditory Integration Training), Samonas Sound Therapy.

Indywidualny Program Stymulacji Słuchowej nagrany na płyty CD do odtwarzania w domu lub szkole.

Stymulacja słuchowa wg dr Kjelda Johansena poprawia przetwarzanie bodźców słuchowych. Jeśli u dziecka występują centralne zaburzenia przetwarzania słuchowego wówczas ma ono problemy z prawidłowym różnicowaniem dźwięków,lokalizacją źródła dźwięku, rozpoznawaniem wzorców dźwiękowych, analizą czasowych aspektów sygnału dźwiękowego, umiejętnością rozumienia mowy zniekształconej, rozumieniem mowy w hałasie. To znaczy, że osoba z tym zaburzeniem nie ma możliwości pełnego wykorzystania słyszanego sygnału akustycznego przy prawidłowym jego odbiorze w strukturach obwodowych (Katz, 1994).

W konsekwencji często pojawiają się trudności w rozwoju mowy, prawidłowej artykulacji, uczeniu się, czytaniu, koncentracji uwagi, konstruowaniu wypowiedzi pisemnych, pianiu. W klasie dzieci z tym zaburzeniem mogą pozostawać na uboczu z powodu nieśmiałości, niskiej samooceny.

Terapia słuchowa poprawia nie tylko przetwarzanie słuchowe, ale również:

  • Zdolność utrzymywania uwagi i koncentracji na wypowiedziach ustnych,
  • Czytanie,
  • Rozumienie mowy,
  • Artykulację,
  • Komunikację,
  • Samoocenę,
  • Harmonizuje napięcie mięśniowe co wpływa na postawę ciała,
  • Utrzymanie równowagi,
  • Koordynację ruchów,
  • Motorykę.

Pracuję z dziećmi, młodzieżą i dorosłymi:

  • Bardzo małymi dziećmi ( 0- 3 r. ż.) – wcześniakami i/ lub dziećmi z grupy wysokiego ryzyka,
    małymi dziećmi ( od 3 r. ż.),
  • z opóźnionym rozwojem mowy,
  • z dysleksją,
  • z ADHD,
  • z zaburzeniami koncentracji,
  • z zaburzeniami uwagi słuchowej,
  • z zaburzeniami percepcji słuchowej,
  • z uszkodzonym narządem słuchu ( z aparatami słuchowymi i/lub implantami ślimakowymi),
  • z trudnościami w zrozumieniu i zapamiętaniu instrukcji, poleceń,
  • z osobami z porażeniem mózgowym,
  • z osobami, które wykazują nadwrażliwość na dźwięki,
  • z osobami z autyzmem,
  • z osobami mającymi problem z szumami usznymi.

Na umówione spotkanie prosimy o wydrukowanie i przyniesienie wypełnionych kwestionariuszy:

  1. Kwestionariusz dla osób z zaburzeniami różnicowania dźwięków i rozpoznawania wzorców dźwiękowych dla wieku dziecięcego. Pobierz
  2. Kwestionariusz kontrolny dotyczący uwagi/zachowania/koordynacji/mowy. Pobierz

Zapraszam 509 974 198

Diagnoza CAPD

Centralne Zaburzenia Przetwarzania Słuchowego jedną z przyczyn trudności w uczeniu się

Wiele przypadków trudności w nauce, takich jak trudności w pisaniu i czytaniu, a także zaburzeń artykulacji i problemów językowych oraz często współistniejących z nimi zaburzeń emocjonalnych, ma swe źródło w trudnościach przetwarzania dźwięku na poziomie centralnym. Przyczyną tych zaburzeń jest brak pełnego wykorzystania słyszanego sygnału akustycznego przy prawidłowym jego odbiorze w strukturach obwodowych.

Centralne Zaburzenia Przetwarzania Słuchowego, inaczej zwane niedosłuchem centralnym, to zaburzenia pracy zmysłu słuchu wynikające z nieprawidłowości na poziomie Centralnego Układu Nerwowego (przy prawidłowej budowie i pracy części obwodowej, czyli uszu).

Wiele z tych zaburzeń jest wynikiem niedotlenienia mózgu w czasie porodu, zapalenia opon mózgowych, urazów głowy i zatruć w dzieciństwie. U części dzieci zaburzenia przetwarzania słuchowego są wynikiem braku właściwej stymulacji układu słuchowego we wczesnym dzieciństwie na tle zaniedbań wychowawczych lub gdy przez dłuższy czas obecny jest nawet niewielki niedosłuch przewodzeniowy, będący najczęściej efektem przewlekłego, wysiękowego zapalenia ucha środkowego.

Centralne Zaburzenia Przetwarzania Słuchowego najczęściej skutkują opóźnieniem rozwoju mowy lub zaburzeniem rozumienia mowy, a w dalszej konsekwencji powodują trudności w nauce, szczególnie czytania i pisania. Obserwacje wskazują na to, że około połowa dzieci z trudnościami w nauce, z dysleksją, z zaburzeniami uwagi oraz nadpobudliwością wykazuje właśnie zaburzenia przetwarzania dźwięków. W Polsce Centralne Zaburzania Przetwarzanie Słuchowego występuje u 5–7% dzieci w wieku 7–14 lat.

Możemy podejrzewać występowanie niedosłuchu centralnego, jeśli dziecko:

  • Ma trudności ze słyszeniem w hałaśliwym środowisku lub podczas rozmowy telefonicznej,
  • Ma trudności ze zrozumieniem wypowiedzi, gdyż przeszkadzają mu inne dźwięki (hałas nie tylko zagłusza głos innej osoby, ale rozbija jego wypowiedzi na niezrozumiale fragmenty),
  • Jest bardzo wrażliwe na hałas,
  • Ma problemy z określeniem kierunku, z którego dobiega glos,
  • Nie potrafi utrzymywać skupienia na konkretnych bodźcach, zwłaszcza w przypadkach obecności rozpraszających hałasów,
  • Bywa zmęczone po przebywaniu w głośnym środowisku,
  • Miewa częste bóle głowy,
  • Ma trudności z wykonywaniem kilkuetapowych poleceń, szczególnie tych podanych w jednym zdaniu,
  • Ma kłopoty ze zrozumieniem długich rozmów,
  • Nie rozumie wypowiedzi (słyszałem co powiedziałeś, ale nie wiem co masz na myśli),
  • Ma osłabioną pamięć słuchowa (na przykład trudności z zapamiętaniem lub powtórzeniem usłyszanej informacji),
  • Ma trudności z uczeniem się na pamięć i zapamiętywaniem sekwencji dźwięków (na przykład nazw dni tygodnia, miesięcy czy tabliczki mnożenia),
  • Myli podobnie brzmiące słowa,
  • Ma problemy z nauką języka obcego i poznawaniem nowego słownictwa,
  • Nie zwraca uwagi na osobę mówiącą,
  • Nadmiernie zwraca uwagę na bodźce słuchowe, które nie są istotne,
  • Ma trudności z dobrą organizacją,
  • Ma zaburzoną intonację (mowa monotonna, cicha, albo odwrotnie bardzo szybka i zbyt głośna),
  • Ma iloraz inteligencji werbalnej niższy niż ilorazu inteligencji wykonawczej,
  • Słabo radzi sobie podczas testów psycho-edukacyjnych opartych na bodźcach słuchowych,
  • Ma problem z czytaniem, pisaniem, mową,
  • Popełnia błędy ortograficzne typu słuchowego,
  • Osiąga dziwnie niskie wyniki w nauce,
  • Traci słuch.
  • Jeśli więc obserwujemy wyżej wymienione trudności, powinniśmy rozważyć przeprowadzenie diagnozy w kierunku centralnych zaburzeń przetwarzania dźwięków.

Spotkanie ze specjalistą obejmuje diagnozę przetwarzania słuchowego w tym badanie audiometryczne jedno- i obuuszne, Test Dychotyczny dla Mowy, badanie lateralizacji.

OFERTA

W przypadku niedosłuchu konieczne jest podjęcie terapii logopedycznej przy wsparciu surdologopedy. To specjalista, który posiada wiedzę umożliwiającą pomoc dzieciom z zaburzeniami i uszkodzeniami słuchu. Terapia pod jego okiem pozwala rozwijać sprawności językowe oraz korygować dźwięki, które są zniekształcane. – Surdologopeda uczy malucha mówić i rozumieć słowa, zdania i wyrażenia, a u większych dzieci stymuluje też rozwijanie umiejętność czytania czy pisania.

Centrum NSL przygotowało pakiet badań dla dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym wykonywany w ramach prowadzonej Kampanii badań słuchu u dzieci i młodzieży. Badania przeznaczone są dla wszystkich dzieci rozpoczynających naukę i w pakiecie dostępne są w specjalnej cenie. Badanie słuchu powinny wykonać obowiązkowo:

  • dzieci rozpoczynające terapię logopedyczną
  • dzieci z zaburzeniami słuchu lub mowy
  • dzieci z nadwrażliwością lub niedowrażliwością słuchową
  • dzieci z zaburzeniami uwagi i koncentracji słuchowej
  • dzieci z trudnościami w nauce
  • dzieci z problemami w zachowaniu oraz zaburzeniami emocjonalnymi
  • każdorazowo po zapaleniu ucha środkowego w celu kontrolnym

Co proponujemy w pakiecie ?

Każde dziecko oprócz rutynowych przesiewowych badań słuchu, wykonywanych tuż po urodzeniu, powinno przynajmniej raz w okresie nauki szkolnej przejść profesjonalne badanie słuchu wykluczające wszelkiego rodzaju patologie oraz zaburzenia ucha środkowego i wewnętrznego mogące powodować zaburzenia mowy, koncentracji uwagi oraz szeroko rozumiane trudności w uczeniu się. Celem badania jest ocena progu słyszenia u dzieci i młodzieży w wieku szkolnym oraz wczesne wykrycie wad słuchu umożliwiające wczesną rehabilitację oraz wprowadzenie środków pomocniczych umożliwiających dzieciom prawidłowy rozwój.

W skład badań wchodzą:

  • otoskopia ucha
  • badanie ucha środkowego– audiometria impedancyjna z tympanometrią i odruchem z mięśnia strzemiączkowego
  • badanie progu słyszenia obejmujące wszystkie częstotliwości mowy (rodzaj badania dobierany indywidualnie do wieku rozwojowego oraz możliwości współpracy z dzieckiem: audiometria tonalna, audiometria mowy)
  • audiometria słowna (Test Rozumienia Mowy)- wykonywany w zależności od wyników poprzednich badań

DIAGNOZA I TERAPIA MIOFUNKCJONALNA

Terapia miofunkcjonalna wg Anity Kittel pomaga skorygować nieprawidłową pracę mięśni języka, ust oraz gardła w czasie odpoczynku, przeżuwania i połykania. Podczas terapii prowadzone są ćwiczenia postrzegania w obszarze jamy ustnej, ćwiczenia w celu poprawy pozycji spoczynkowej języka i warg, ćwiczenia języka i warg, ćwiczenia zasysania i połykania oraz ćwiczenia całego ciała.

DIAGNOZA I TERAPIA MIOFUNKCJONALNA

Terapia miofunkcjonalna wskazana jest wówczas, gdy występuje co najmniej jeden z poniższych objawów:

  • Otwarte usta.
  • Oddychanie przez usta.
  • Pogrubiona i zaczerwieniona warga dolna.
  • Wilgotna warga dolna.
  • Ślina w kącikach ust.
  • Język w pozycji spoczynkowej napiera na zęby albo leży między zębami.
  • Seplenienie.
  • Jakie są możliwe następstwa nieleczonego zaburzenia miofunkcjonalnego?
  • Stałe problemy z artykulacją lub/oraz niewyraźna wymowa.
  • Wady zgryzu.
    Problemy ze stawami skroniowo-żuchwowymi.
    Z powodu ucisku i tarcia języka na dziąsła może powstać paradontoza.

ZADAJ NAM PYTANIE